Ένας 26χρονος Νιγηριανός από το Lagos, ο οποίος δεν μπορεί να βρει κοπέλα επειδή έχει ένα πρόβλημα και τραυλίζει όποτε μιλάει, σχεδιάζει να παντρευτεί το μαξιλάρι του.
Όπως δήλωσε ο ίδιος, ο Okeke Ikechuku, ,στην Daily Metro το τραύλισμα καθιστά δύσκολο το να μιλήσει σε κορίτσια, αφού όταν τον ακούν βάζουν τα γέλια.
Δυστυχώς όμως ο 26χρονος χρειάζεται μια συντροφιά για να κοιμάται μαζί της, για αυτό και αποφάσισε να παντρευτεί το μαξιλάρι του με το οποίο κοιμάται από τα 16 του χρόνια και το έχει ερωτευτεί και σχεδιάζει να περάσει το υπόλοιπο της ζωής του.
Όπως αναφέρει μάλιστα, το μαξιλάρι θα του κοστίσει πολύ λιγότερο έως τίποτα σε σχέση με μια γυναίκα…
πηγή

http://i-diadromi.blogspot.com

Το τραγούδι της «ΑΝΑΣΑ»( αστική μη κερδοσκοπική εταιρεία για την αντιμετώπιση Διαταραχών Πρόσληψης Τροφής.)που ερμηνεύει η Ευσταθία.αποτελεί μία καλλιτεχνική δημιουργία, από τους Μάρα Δαρμουσλή, Ζέτα Δούκα, Ευσταθία, Γιάννη Ζουγανέλη, Έλενα Κουντουρά, Νίκο Κουρή, Νίνα Λοτσάρη, Μπέσσυ Μάλφα, Ιωσήφ Μαρινάκη, Όναρ, Ντορέτα Παπαδημητρίου, Κατερίνα Παπουτσάκη και Διονύση Τσακνή έδωσαν το καλύτερο τους εαυτό συμμετέχοντας στο τραγούδι της τραγουδοποιού Ευσταθίας.

ΣΧΕΤΙΚΑ ΚΑΛΗ ΤΑΙΝΙΑ, ΛΙΓΟ ΒΑΡΕΤΗ. Η ΥΠΟΘΕΣΗ, ΜΕ ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ, ΕΙΝΑΙ Η ΕΚΔΙΚΗΣΗ ΤΗΣ ΑΠΑΤΗΜΕΝΗΣ ΣΥΖΥΓΟΥ…

Μια φωτογραφική μηχανή γίνεται εκπρόσωπος της κουλτούρας του κρυφοκοιτάγματος

Φανταστείτε μία φωτογραφική μηχανή τόσο ελαφριά που να κρεμιέται άνετα από τον λαιμό και τόσο εύχρηστη ώστε να απαθανατίζει αυτόματα ένα καρέ ανά 30 δευτερόλεπτα. Ο λόγος για τη ViconRevue, τη συσκευή που θα κυκλοφορήσει σύντομα στο εμπόριο η βρετανική εταιρεία Vicon και η οποία μπορεί κυριολεκτικά να αποτυπώνει κάθε στιγμιότυπο της ζωής αυτού που τη φοράει. Με τη βοήθεια ενός επιταχυνσιόμετρου και κάποιων αισθητήρων, η μηχανή «καταλαβαίνει» από μόνη της πότε ο χρήστης βρίσκεται σε ένα νέο περιβάλλον –για να τραβήξει μία σειρά από καινούργιες φωτογραφίες– ενώ, χάρη στον υπέρυθρο ανιχνευτή της, είναι σίγουρο ότι θα απαθανατίσει οποιονδήποτε βρεθεί μπροστά από τον φακό της.

Υπό κανονικές συνθήκες, λίγοι θα συγκινούνταν από τις δυνατότητες που προσφέρει η ViconRevue. Αλλωστε, η κάμερα αρχικά απευθυνόταν περισσότερο σε ανθρώπους που, λόγω κάποιας ασθένειας, θα χρησιμοποιούσαν τη μηχανή ως υποκατάστατο της ασθενικής τους μνήμης. Στην πορεία, όμως, η Vicon ανακάλυψε πως το προϊόν της ενδιέφερε και πολλούς άλλους πελάτες – χρήστες που θέλουν να καταγράφουν ψηφιακά τη ζωή τους με κάθε λεπτομέρεια. Αυτοί δηλώνουν πως θα χρησιμοποιήσουν τη ViconRevue κυρίως για να αναρτήσουν το φωτογραφικό τους ημερολόγιο είτε στο προσωπικό τους blog είτε στα site κοινωνικής δικτύωσης όπου συμμετέχουν. Και συχνά, μάλιστα, χωρίς καμία λογοκρισία των πιο ιδιωτικών τους στιγμών, ώστε να «ανεβάσουν» κυριολεκτικά ολόκληρη τη ζωή τους στο Διαδίκτυο…

Μπορεί η δημοσίευση τέτοιων άλμπουμ να είναι κάτι πρωτόγνωρο ακόμη και για τα δεδομένα του κυβερνοχώρου, ωστόσο, ήδη σήμερα το Ιντερνετ είναι γεμάτο με ιστολόγια και λογαριασμούς στο Facebook ή στο MySpace που οι κάτοχοί τους τα χρησιμοποιούν για να μιλήσουν απροκάλυπτα «για όλα»: για τα προβλήματα στον γάμο τους, για την ερωτική τους ζωή ή για τις πιο ενδόμυχες σκέψεις τους. Το φαινόμενο αυτό είναι τόσο διαδεδομένο, ώστε ο όρος «oversharing» –που ορίζεται σαν η «τάση να μοιράζεται κανείς δημόσια υπερβολικά προσωπικές πληροφορίες» – ψηφίστηκε το 2008 από το λεξικό Webster ως ο νεολογισμός της χρονιάς.

Αλλωστε, όπως είναι φυσικό, όσο περισσότερες ιδιωτικές λεπτομέρειες δημοσιεύει κανείς στο Διαδίκτυο, τόσο περισσότερους αναγνώστες προσελκύει. Γι’ αυτό και ο συγγραφέας Hal Niedzviecki υποστηρίζει πως με το «κοινωνικό Ιντερνετ» περνάμε από την παντοκρατορία της «pop culture» (ποπ κουλτούρας) στην κυριαρχία της «peep culture» (κουλτούρας του κρυφοκοιτάγματος). Με λίγα λόγια, μεταβαίνουμε από την εποχή που το κοινό αρεσκόταν να μαθαίνει κουτσομπολιά για τις κάθε λογής διασημότητες, στην εποχή που δείχνει ακόμη μεγαλύτερο ενδιαφέρον για τις «πικάντικες» λεπτομέρειες από την προσωπική ζωή ανθρώπων της διπλανής πόρτας. Ο Niedzviecki σπεύδει να συμπληρώσει πως αυτή η κουλτούρα του κρυφοκοιτάγματος έγινε δημοφιλής με τα κάθε μορφής reality show στην τηλεόραση. Ωστόσο, προσθέτει, αυτό που αλλάζει με το Διαδίκτυο είναι πως αυξάνονται οι άνθρωποι που είναι διατεθειμένοι όχι μόνο να ρίξουν κλεφτές ματιές στις ζωές των άλλων, αλλά και να εκθέσουν τη δική τους ζωή σε κοινή θέα.

Σίγουρα είναι δύσκολο να υπάρξουν στατιστικά στοιχεία που να επιβεβαιώνουν την άποψη του Niedzviecki. Από την άλλη πλευρά, είναι πολλές οι ενδείξεις που επιβεβαιώνουν αυτή την τάση: μόνο στο Facebook, για παράδειγμα, κάθε χρόνο διπλασιάζονται οι πληροφορίες που μοιράζονται οι χρήστες του. Εξάλλου, μέρα με τη μέρα πολλαπλασιάζονται οι λίστες που δημοσιεύουν τα εγκυρότερα ειδησεογραφικά πρακτορεία με συμβουλές για το πώς κανείς μπορεί να μην παρασυρθεί στο «oversharing».

Ολα στη φόρα

Ισως η πιο χαρακτηριστική απόδειξη είναι παραδείγματα όπως η ViconRevue, όπου μία τεχνολογία χρησιμοποιείται αναπάντεχα στο να βγουν «όλα στη φόρα». Για παράδειγμα, πριν από λίγους μήνες, ερευνητές από το εργαστήριο της Microsoft δοκίμασαν μία υπηρεσία όπου το κινητό τηλέφωνο κάθε εθελοντή μπορούσε να στέλνει σε όσους καλούσαν μία φωτογραφία που τραβούσε εκείνη τη στιγμή – ώστε αυτοί να βλέπουν αν ο συγκεκριμένος εθελοντής είναι απασχολημένος. Ομως, ανακάλυψαν έκπληκτοι πως ο μέσος χρήστης αξιοποιούσε επίσης την υπηρεσία για να παρακολουθούν οι φίλοι του τι αυτός κάνει τις περισσότερες ώρες της ημέρας…

Ανάγκη ένταξης

Καθώς η τάση για προσωπική έκθεση στο Ιντερνετ είναι σχετικά πρόσφατη, οι επιστήμονες εμφανίζονται διχασμένοι ως προς τα αίτιά της. Για κάποιους, όπως η κοινωνιολόγος Julie Albright από το Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνιας, οφείλεται στο ότι ολοένα και περισσότεροι άνθρωποι νιώθουν την ανάγκη συμμετοχής σε μία κοινότητα, έστω και διαδικτυακή, και οι προσωπικές εξομολογήσεις αποτελούν έναν τρόπο ένταξης. Στο ίδιο μήκος κύματος, η κλινική ψυχολόγος Leslie Reisner από το Los Angeles υποστηρίζει πως αυτή η τάση δείχνει πως ο μέσος άνθρωπος νιώθει σήμερα μεγαλύτερη αυτοπεποίθηση, ώστε να μπορεί να αποκαλύψει ακόμη και τις πιο ευάλωτες πτυχές του. Ασχετα με τα κίνητρα, άραγε αυτή η virtual κοινωνικότητα έρχεται να ενισχύσει τη φυσική ανθρώπινη επαφή; Σύμφωνα με τον συγγραφέα Niedzviecki, μάλλον όχι· άλλωστε, το διαδικτυακό «ovesharing» διαδίδεται σε μία εποχή που κάνουμε ό, τι μπορούμε για να αποφύγουμε τις κοινωνικές συναθροίσεις. «Η κοινωνικότητα που δημιουργείται όταν επικοινωνούμε με “σάρκα και οστά” συνεπάγεται βαθύτερες και πιο ουσιαστικές δεσμεύσεις», λέει χαρακτηριστικά, σχολιάζοντας το γεγονός ότι, όταν ζήτησε από εκατό και πλέον «φίλους» του στο Facebook να γνωριστούν από κοντά, μόλις ένας ανταποκρίθηκε στην πρόσκλησή του.

http://news.kathimerini.gr

Πρόκληση για την κυβέρνηση η μείωση της κατανάλωσης βότκας και μπίρας

Ηταν αργά, ένα απόγευμα Δευτέρας, σ’ ένα στέκι, σε προάστιο της Μόσχας, αλλά θα μπορούσε να είναι οποιαδήποτε μέρα, οποιαδήποτε ώρα, σε ανάλογο χώρο σε ολόκληρη τη χώρα. Η πελατεία είναι δεδομένη. Πάντα κάνει την εμφάνισή της. Τέτοια είναι η ολέθρια ροπή της Ρωσίας προς το αλκοόλ και η πρόκληση που αντιμετωπίζει η νέα κυβέρνηση στην προσπάθειά της να την καταστείλει.

Ο πρώτος που κατέληξε στα χέρια των αστυνομικών ήταν ένας οικοδόμος, ονόματι Νταμίρ Ασκερκάνοφ, ο οποίος δήλωσε ότι μέθυσε με βότκα και μπίρα, προτού βρεθεί να τρεκλίζει έξω στο κρύο. Ο Σεργκέι Γουρόφσκι, 36 ετών, ο οποίος σπουδάζει με την ελπίδα να γίνει κυβερνητικός υπάλληλος, έφθασε στο τμήμα δεύτερος, μουρμουρίζοντας μπλεγμένος μέσα στο πανωφόρι του, καθώς του ζητήθηκε να το βγάλει για σύντομη ιατρική εξέταση. Αφού μεταφέρθηκε σ’ ένα δωμάτιο για να ξεμεθύσει και αποκοιμήθηκε, οι αστυνομικοί έφεραν και την Λαρίσα Λομπάτσιοβα, 53 ετών, της οποίας τα μαλλιά ήταν βουτηγμένα στη βρώμα, μετά μια πτώση της.

«Αυτά συμβαίνουν κάθε μέρα», δήλωσε ο επιθεωρητής, Ιγκόρ Πολουντνίτσιν, αρμόδιος να επιβλέπει το συγκεκριμένο στέκι αλκοολικών, τα τελευταία επτά χρόνια. «Είναι η εθνική μας συμφορά»…

Ο Ρώσος πρόεδρος, Ντμίτρι Μεντβέντεφ, εκφράζει συχνά την ανησυχία του τον τελευταίο καιρό, διακηρύσσοντας ότι η κυβέρνηση πρέπει να κάνει κάτι για να απαλλαγεί επιτέλους η χώρα από το στίγμα της παγκόσμιας ηγέτιδας στην κατανάλωση αλκοόλ.

Το Κρεμλίνο, ήδη κατάφερε να νικήσει ένα άλλο κουσούρι φέτος, τον τζόγο στα καζίνο, που απαγορεύτηκε με απόφαση του περασμένου Ιουλίου. Αλλά, η κατανάλωση αλκοόλ, ειδικά βότκας, είναι ένα τελείως διαφορετικό θέμα. Είναι στυλοβάτης της ρωσικής ζωής, τόσο πολυαγαπημένο κοινωνικό «λιπαντικό», όσο και πρόχειρο μέσο διαφυγής από τις δυσκολίες της καθημερινότητας. Ο κ. Μεντβέντεφ προσπαθεί να επιβάλει πιο αυστηρά πρόστιμα σε όσους πωλούν αλκοολούχα ποτά σε ανηλίκους, όπως και μέτρα για τη μείωση της κατανάλωσης μπίρας, που έχει γίνει ιδιαίτερα δημοφιλής μεταξύ των νέων ατόμων. Η πώληση μπίρας στα περίπτερα πρέπει να απαγορευθεί, ενώ η κυβέρνηση θα μπορούσε να ελέγξει καλύτερα την αγορά βότκας, που παραμένει η κυριότερη πτυχή του προβλήματος.

Το σχέδιό της, ωστόσο, είναι ένα ακόμη σχέδιο στον μακρύ κατάλογο των έως σήμερα άκαρπων εκστρατειών κατά του αλκοόλ, εδώ και αιώνες… Η πιο αξιοσημείωτη από αυτές σχεδιάστηκε από τον τελευταίο Σοβιετικό ηγέτη, Μιχαήλ Γκορμπατσόφ, ο οποίος στα μέσα της δεκαετίας του ’80 διέταξε να αδειάσουν τα ράφια των καταστημάτων από τη βότκα και να καταστραφούν ιστορικοί αμπελώνες. Αυτά τα μέτρα στην αρχή πέτυχαν, οδηγώντας σε πανεθνική έξαρση εγκράτειας που μάλιστα αύξησε αισθητά το προσδόκιμο ζωής. Ταυτόχρονα, όμως, πυροδότησαν, την εχθρική αντίδραση του κοινού, που έπληξε την εικόνα του Μιχαήλ Γκορμπατσόφ και του Κομμουνιστικού Κόμματος, με αποτέλεσμα να υποχωρήσουν τελικά.

Εμπόδιο στην ανάπτυξη

Τα τελευταία χρόνια, καθώς η Ρωσία έχει αποκαταστήσει το κύρος της στην παγκόσμια σκηνή, το αλκοόλ έχει εμποδίσει την ανάπτυξή της. Ξένες εταιρείες που λειτουργούν στη Ρωσία επηρεάζονται άμεσα από το πρόβλημα, καθώς απειλούνται από χαμηλά επίπεδα παραγωγικότητας. Οι Ρώσοι καταναλώνουν περίπου 4,75 γαλόνια καθαρού αλκοόλ ο καθένας ετησίως, ποσότητα διπλάσια από αυτήν που θεωρείται απειλή κατά την Παγκόσμια Οργάνωση Υγείας. Η αντίστοιχη ποσότητα κατανάλωσης στις Ηνωμένες Πολιτείες είναι περίπου 2,3 γαλόνια.

Δημογραφική κρίση από το χαμηλό προσδόκιμο ζωής και τα μεγάλα ποσοστά θνησιμότητας

Η Ρωσία θα δυσκολευτεί να βρει διέξοδο από τη δημογραφική κρίση της –ο πληθυσμός της αναμένεται να μειωθεί κατά 20%, σχεδόν, έως το 2050– εάν δεν αντιμετωπίσει αποτελεσματικά το πρόβλημα του αλκοολισμού. Το προσδόκιμο ζωής, σήμερα, για τους Ρώσους άνδρες είναι τα 60 χρόνια και το αλκοόλ φέρει τη μεγαλύτερη ευθύνη. Οι ερευνητές, οι οποίοι μέτρησαν τα ποσοστά θνησιμότητας σε τρεις βιομηχανικές πόλεις της Σιβηρίας κατά τη δεκαετία του ’90, διαπίστωσαν ότι για αρκετά χρόνια, το αλκοόλ ήταν η αιτία για το 50%, τουλάχιστον, των θανάτων ατόμων ηλικίας από 15 έως 54 ετών. Η υπερβολική κατανάλωση αλκοόλ προκάλεσε, σύμφωνα με σχετική έρευνα, ατυχήματα, βίαια επεισόδια ή δηλητηριάσεις με αποτέλεσμα το θάνατο. Το ειδικό συμβουλευτικό σώμα του Κρεμλίνου επιβεβαιώνει ότι περίπου 500.000 άνθρωποι χάνουν κάθε χρόνο τη ζωή τους από αιτίες που σχετίζονται άμεσα με την κατανάλωση αλκοόλ.

Αρκετοί ειδικοί θεωρούν ότι το πιο σημαντικό μέτρο θα ήταν η σημαντική αύξηση της τιμής της βότκας, μέσω υψηλότερης φορολογίας και διά της διακοπής της λειτουργίας των ποτοποιείων που δεν έχουν άδεια. Μισό λίτρο βόκτα στοιχίζει τώρα μόλις δύο δολάρια. Σύμφωνα με τις επισημάνσεις του Αλεξάντρ Νεμτσόφ, από το Ινστιτούτο Ψυχιατρικών Ερευνών της Μόσχας, ενός εκ των κορυφαίων ειδικών της Ρωσίας στο θέμα του αλκοόλ, τίποτε δεν θα αλλάξει επί της ουσίας εάν το Κρεμλίνο δεν λάβει σοβαρά υπόψη την πρόταση για το κλείσιμο των παράνομων ποτοποιείων, τα οποία παράγουν τη μισή από την ποσότητα βότκας που καταναλώνεται στη χώρα και προστατεύονται από διεφθαρμένους αξιωματούχους.

«Η κυβέρνηση δεν θέλει να στερήσει από τους φτωχούς πολίτες τη φθηνή βότκα», δήλωσε ο κ. Νεμτσόφ. «Διότι είναι καλύτερα γι’ αυτούς να είναι ο κόσμος μεθυσμένος. Θα γνωρίζετε ενδεχομένως ότι η Αικατερίνη η Μεγάλη είχε πει πως είναι ευκολότερο να κυβερνήσεις ένα μεθυσμένο κοινό. Αυτό είναι η ρίζα του κακού».

http://news.kathimerini.gr

Η Ελλάδα δεν μπορεί να γίνει «αποθήκη» για τους παράνομους μετανάστες που έχουν προορισμό τις δυτικοευρωπαϊκές χώρες

Η Ελλάδα έχει γίνει τον τελευταίο καιρό στόχος επικρίσεων από Ευρωπαίους, αφ’ ενός, ότι δεν εξασφαλίζει καλές συνθήκες διαβίωσης στους μετανάστες που εισέρχονται παρανόμως στην επικράτειά της και, αφ’ ετέρου, ότι παρέχει πολύ δύσκολα πολιτικό άσυλο. Και οι δύο επικρίσεις έχουν βάση, αλλά και μεγάλη δόση υποκρισίας. Η υποκρισία, άλλωστε, περισσεύει και στον σχετικό διάλογο. Αυτό φάνηκε και στο 3ο Παγκόσμιο Φόρουμ για τη Μετανάστευση και την Ανάπτυξη, που τις προηγούμενες ημέρες φιλοξένησε η Αττική.

Tα κύματα των παράνομων μεταναστών που διεισδύουν από κάθε ρωγμή στις ευρωπαϊκές κοινωνίες προκαλούνται από τη μεγάλη διαφορά βιοτικού επιπέδου. Πρόκειται για τη μεταφορά στο κοινωνικό επίπεδο της αρχής των συγκοινωνούντων δοχείων. Εάν ο ανεπτυγμένος κόσμος δεν εφαρμόσει μια πολιτική μεταφοράς πόρων για την ανάπτυξη των χωρών προέλευσης, η αναχαίτιση της παράνομης μετανάστευσης θα καθίσταται ολοένα και περισσότερο σισύφειο έργο.

Οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις ακολουθούσαν για χρόνια πολιτική ημιμέτρων. Eνώ λαμβάνουν μέτρα εναντίον της παράνομης εισόδου, στην πράξη ανέχονταν όσους μετανάστες καταφέρουν τελικώς να εγκατασταθούν στην επικράτειά τους. H πολιτική αυτή τροφοδότησε το φαινόμενο. Η ανοχή δεν οφείλεται τόσο σε ανθρωπισμό, όσο στο γεγονός ότι οι παράνομοι μετανάστες λειτουργούν ως παράγοντας συμπίεσης του κόστους της εργασίας. Είναι ο πολλαπλασιασμός των παράνομων μεταναστών και η οικονομική κρίση, που υποχρέωσαν τις ευρωπαϊκές κυβερνήσεις να λάβουν πρόσθετα μέτρα. Η Ελλάδα βρίσκεται σε πολύ χειρότερη μοίρα από τους εταίρους της. Στη δεκαετία 1990 δέχθηκε ένα μεγάλο κύμα από ανατολικοευρωπαϊκές χώρες. Τα τελευταία χρόνια, δέχεται συνεχώς μεγαλύτερες ροές παράνομων μεταναστών από τον μουσουλμανικό κόσμο (Ιράκ, Αφγανιστάν, Πακιστάν, Μπανγκλαντές, Παλαιστίνη και Σομαλία).

Οι μουσουλμάνοι

Οι Ανατολικοευρωπαίοι μετανάστες, που σε μεγάλο βαθμό έχουν πια νομιμοποιηθεί, λόγω πολιτισμικής ταυτότητας και τρόπου ζωής έχουν εισέλθει σε τροχιά κοινωνικής ενσωμάτωσης. Δεν συμβαίνει το ίδιο με τη μεγάλη πλειονότητα των μουσουλμάνων. Πρώτον, επειδή η πολιτισμική – θρησκευτική τους ταυτότητα δεν διευκολύνει την ενσωμάτωσή τους, όπως έχει αποδείξει και η πείρα με παλαιότερες μουσουλμανικές κοινότητες σε δυτικοευρωπαϊκές χώρες. Δεύτερον, επειδή ο αριθμός τους στην Ελλάδα είναι ήδη πολύ μεγάλος και ζουν σε ιδιότυπα γκέτο.

Ο μεγάλος όγκος παράνομων μεταναστών διοχετεύεται στην Ελλάδα μέσω Τουρκίας. Η ροή τους δεν μπορεί να ανακοπεί. Στην πραγματικότητα, η παράνομη είσοδος στην Ελλάδα είναι πια μια ρουτίνα. Οι λιμενικοί τούς συλλαμβάνουν και μετά από λίγες ημέρες τους μεταφέρουν στην ηπειρωτική Ελλάδα, όπου αργότερα ουσιαστικά αφήνονται ελεύθεροι.

Η συντριπτική πλειονότητα των παράνομων μεταναστών που έρχονται στην Ελλάδα έχουν τελικό προορισμό άλλες δυτικοευρωπαϊκές χώρες. Μόνο ένα μικρό ποσοστό τους, όμως, καταφέρνει να φύγει από τη χώρα μας. Εχει αποδειχθεί στην πράξη ότι είναι πιο εύκολη η παράνομη είσοδος από την παράνομη έξοδο. Με άλλα λόγια, η Ελλάδα αντιμετωπίζεται σαν χώρα-τράνζιτ, αλλά καταλήγει να γίνεται προορισμός, με αποτέλεσμα να λιμνάζει εδώ ο κύριος όγκος των παράνομων μεταναστών, που έρχεται από Ασία και Αφρική. Ακόμα και όσοι καταφέρνουν να μεταβούν σε άλλες κοινοτικές χώρες, εάν συλληφθούν εκεί, η Ελλάδα είναι υποχρεωμένη να τους δεχθεί πίσω εάν έχουν υποβάλει αίτηση πολιτικού ασύλου. Σύμφωνα με τη συμφωνία «Δουβλίνο ΙΙ» (2003), την ευθύνη για κάθε παράνομο μετανάστη έχει η πρώτη χώρα εισόδου. Εκτός αυτού, το ποσοστό επαναπροώθησης είναι ασήμαντο, επειδή τα κράτη προέλευσης κατά κανόνα δεν συνεργάζονται για να τους δεχθούν πίσω. Το ίδιο και η Τουρκία, παρ’ ότι έχει υπογράψει σχετικό πρωτόκολλο.

Αυτή είναι η κατάσταση. Οι Αρχές δεν γνωρίζουν τον ακριβή αριθμό των παράνομων μεταναστών. Κατά γενική ομολογία είναι πολύ μεγαλύτερος απ’ όσο μπορεί να αντέξει η χώρα. Η διαρκής συσσώρευση παράνομων μεταναστών, που εκ των πραγμάτων αδυνατούν να βρουν εργασία κι όποτε βρίσκουν είναι «μαύρη» και κακοπληρωμένη, λειτουργεί σαν θερμοκήπιο για την ανομία και την ασυδοσία. Το Τμήμα Αλλοδαπών δεν είναι σε θέση να ασκήσει στοιχειώδη έλεγχο. Ουσιαστικά λειτουργεί ως γραφειοκρατικός μηχανισμός διεκπεραίωσης.

Τα κέντρα υποδοχής

Οπως αναφέραμε στην αρχή, ευρωπαϊκές κυβερνήσεις και μη κυβερνητικές οργανώσεις κατηγορούν την Ελλάδα για τις συνθήκες διαβίωσης των παράνομων μεταναστών. Οι συνθήκες στα κέντρα υποδοχής είναι πράγματι συχνά άθλιες. Οσα κέντρα υποδοχής, όμως, κι αν φτιάξει το ελληνικό κράτος, θα κάνει μια τρύπα στο νερό. Η είσοδος είναι τόσο μεγάλη, που ακόμα και αν η κυβέρνηση διέθετε πολλαπλάσια κονδύλια, δεν θα μπορούσε να εξασφαλίσει ανθρώπινες συνθήκες παραμονής. Στην πραγματικότητα, για να λειτουργήσουν σωστά αυτά τα κέντρα, πρέπει οι παράνομοι μετανάστες μετά από λίγες ημέρες να αφήνονται ελεύθεροι. Δηλαδή, η Ελλάδα να μετατραπεί και επισήμως σε ξέφραγο αμπέλι και σε «αποθήκη» παράνομων μεταναστών.

Η δεύτερη κριτική είναι ότι η Ελλάδα δίνει με το σταγονόμετρο πολιτικό άσυλο. Αυτό είναι αλήθεια, όπως αλήθεια είναι ότι μπορεί να απορριφθεί η αίτηση και όσων το δικαιούνται. Πώς, όμως, να βρεθούν οι πραγματικοί πολιτικοί πρόσφυγες, όταν ένα πολύ μεγάλο ποσοστό απ’ όσους συλλαμβάνονται για παράνομη είσοδο υποβάλλει αίτηση για πολιτικό άσυλο; Η αίτηση υποβάλλεται, επειδή εάν δεν ολοκληρωθεί η διαδικασία εξέτασής της, δεν επιτρέπεται η απέλαση. Η συντριπτική πλειονότητα όσων υποβάλλουν αιτήσεις δεν έχουν ταυτότητα ή διαβατήρια. Κατά κανόνα αναφέρουν ως χώρα προέλευσης χώρα όπου υπάρχουν συγκρούσεις, προκειμένου να αποσπάσουν θετική απάντηση. Ακόμα και όσοι, όμως, προέρχονται από χώρες όπου υπάρχουν συγκρούσεις, στις περισσότερες περιπτώσεις είναι οικονομικοί και όχι πολιτικοί πρόσφυγες. Δεν διώκονται προσωπικά. Απλώς, η επιδείνωση των συνθηκών ζωής τους ήταν ένας πρόσθετος και σε σημαντικό ποσοστό αποφασιστικός λόγος για να αναζητήσουν μια καλύτερη τύχη.

Η υποκρισία των Ευρωπαίων επικριτών συνίσταται στο γεγονός ότι ασκούν εκ του ασφαλούς κριτική και κάνουν υποδείξεις στη χώρα, η οποία πληρώνει βαρύ κοινωνικό κόστος για να συγκρατεί τη ροή των παράνομων μεταναστών προς τις δικές τους χώρες. Αντί να απολογείται, η Αθήνα πρέπει να καταγγείλει το «Δουβλίνο ΙΙ» και να απαιτήσει τη χάραξη ολοκληρωμένης κοινής ευρωπαϊκής πολιτικής για την παράνομη μετανάστευση. Την επιθυμούν και οι άλλες χώρες-μέλη που δέχονται πίεση. Εκτός αυτού, όμως, δύσκολα οι υπόλοιποι εταίροι θα αρνηθούν, εάν ξέρουν ότι το πρόβλημα που αντιμετωπίζει ο ευρωπαϊκός Νότος μπορεί εύκολα να μετακομίσει στον Βορρά.

http://news.kathimerini.gr

Είκοσι χρόνια μετά την πτώση του Σιδηρούν Παραπετάσματος, ευρύ γενεαλογικό χάσμα έχει εμφανισθεί στο πώς οι κάτοικοι της Ανατολικής Ευρώπης αντιλαμβάνονται τη μετάβαση στον καπιταλισμό και τη δημοκρατία, σύμφωνα με πρόσφατη μελέτη. Οσοι γεννήθηκαν την εποχή της πτώσης του Τείχους του Βερολίνου εμφανίζονται θετικοί στη μετάβαση σε πολυκομματικό σύστημα διακυβέρνησης και στην οικονομία της αγοράς, από ό,τι οι εκπρόσωποι των παλιότερων γενεών.

Η μελέτη που διεξήγαγε το ινστιτούτο Pew σε εννέα κράτη της Ανατολικής Ευρώπης, θυμίζει σε πολλά εκείνη του 1991. Η νέα σφυγμομέτρηση αποκαλύπτει υποχώρηση των ποσοστών αποδοχής της δημοκρατίας και του καπιταλισμού, με την τάση αυτή να είναι ιδιαίτερα εμφανής σε Βουλγαρία και Ουκρανία.

Στην Πολωνία, για παράδειγμα, 44% των ερωτηθέντων ανέφεραν ότι είναι ικανοποιημένοι, σε σύγκριση με 12% που είχαν δώσει την ίδια απάντηση το 1991. Σε άλλες χώρες, όμως, η μεταβολή υπήρξε λιγότερο έντονη. Στη Βουλγαρία και την Ουγγαρία, μόλις 15% των ερωτηθέντων δήλωσαν ικανοποιημένοι φέτος, ενώ τα ποσοστά το 1991 ήταν 4% και 8% αντίστοιχα.

Παράδοξο αποτελεί το φαινόμενο ότι η ενίσχυση αυτή της ικανοποίησης συμπίπτει με την πεποίθηση ότι η ζωή σήμερα είναι χειρότερη από ότι ήταν επί κομμουνισμού. Στην Ουκρανία, 62% των ερωτηθέντων εκτιμούν ότι τα πράγματα είναι χειρότερα σήμερα, ενώ την ίδια άποψη μοιράζεται το 45% των Ρώσων. Μόνο στην Τσεχία και την Πολωνία, η πλειοψηφία του πληθυσμού εκτιμά ότι η ζωή σήμερα είναι καλύτερη από ό,τι ήταν πριν είκοσι χρόνια.

Το 50% των νέων Πολωνών εμφανίζεται ικανοποιημένο με τις σημερινές συνθήκες διαβίωσης, ενώ ικανοποιημένο εμφανίζεται μόλις το 29% των Πολωνών άνω των 65 ετών. Ανάλογο γενεαλογικό χάσμα παρατηρείται και μεταξύ των αντιλήψεων για τη μετάβαση από τον κομμουνισμό στον καπιταλισμό. 60% των ερωτηθέντων Ρώσων ηλικίας 18 με 29 ετών ανέφεραν ότι εγκρίνουν την αλλαγή σε πολυκομματικό πολιτικό σύστημα και στην οικονομία της αγοράς, ενώ μόλις 27% από τους μεγαλύτερους των 60 ετών εγκρίνουν τη μετάβαση.

Η δημοσκόπηση έδειξε επίσης ότι 74% των Ούγγρων εκτιμά ότι η ελευθερία του λόγου αποτελεί κορυφαία κατάκτηση, ενώ μόλις 37% των Ρώσων έχουν την ίδια άποψη. Πάνω από 60% των Βουλγάρων εκτιμούν ότι οι ελεύθερες εκλογές είναι ιδιαίτερα σημαντική εξέλιξη, έναντι 39% των Λιθουανών, που αναφέρουν το ίδιο.

Η σφυγμομέτρηση αποκαλύπτει επίσης την άνοδο του ρωσικού εθνικισμού, με 54% των ερωτηθέντων να αναφέρουν ότι η Ρωσία πρέπει να ανήκει στους Ρώσους και 47% να τονίζουν ότι η Ρωσία πρέπει να είναι αυτοκρατορία.

www.kathimerini.gr

Σημαντική η εισφορά των κινεζικών κεφαλαίων στην αντιμετώπιση της διαφθοράς και την ανάπτυξη της οικονομίας στη Μαύρη Ήπειρο.

Η κινεζική οικονομική διείσδυση στην Αφρική είχε γίνει κατά καιρούς στόχος κριτικών, κυρίως από το δυτικό κόσμο, καθώς ήταν έντονες οι ανησυχίες σχετικά με το κατά πόσο είναι δόκιμο να γίνονται επενδύσεις σε καθεστώτα τα οποία φημίζονται για τη διαφθορά και την από πλευράς τους καταπάτηση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων.

Ωστόσο, όπως δείχνουν πρόσφατες εκτιμήσεις, οι κινεζικές επενδύσεις έχουν περισσότερο θετικές παρά αρνητικές επιπτώσεις, καθώς αποτελούν καταλύτες ανάπτυξης στις αφρικανικές χώρες.

Τα κεφάλαια από την αμφίδρομη ροή του εμπορίου έχουν δεκαπλασιαστεί από το 2000, αγγίζοντας τα 107 δισεκατομμύρια δολάρια μέσα στο 2008, καθώς η Κίνα χρηματοδοτεί την κατασκευή υποδομής, πωλεί φτηνά αγαθά και αγοράζει πρώτες ύλες.

Η κινεζική δραστηριότητα στην Αφρική έχει αποτελέσει στόχο έντονων κριτικών από τη Δύση, καθώς πολιτικοί και ακτιβιστές κατηγορούν την Κίνα πως υποστηρίζει καταπιεστικά/ απολυταρχικά καθεστώτα, ενώ παράλληλα αποστραγγίζει την Αφρική από τις πρώτες της ύλες.

Ωστόσο, Αφρικανοί και Κινέζοι επιχειρηματίες και ακαδημαϊκοί λένε πως το Πεκίνο ικανοποιεί την ανάγκη για δημιουργία υποδομής, ενώ παράλληλα αναζωογονεί αγορές τις οποίες η Δύση έχει αγνοήσει επί σειρά ετών.

«Πάντα θεωρούσαμε πως το εμπόριο και η ανάπτυξή του είναι σημαντικότερα από ότι η παροχή βοηθείας» λέει ο Άντριαν Ντέηβις, επικεφαλής του τμήματος Κίνας του βρετανικού υπουργείου Διεθνούς Ανάπτυξης (DFID) που συνεργάζεται με το Πεκίνο για την ανάπτυξη της Αφρικής.

«Υπάρχει ροή χρηματικών κεφαλαίων προς την Αφρική…επενδύουμε στην υγεία και την παιδεία, αλλά η Αφρική χρειάζεται υποδομή, στην ανάπτυξη της οποίας η Δύση δεν έχει βοηθήσει καθόλου».

Από πλευράς της, η Κίνα έχει εισέλθει ενθουσιωδώς στην οικονομική «αρένα» της Μαύρης Ηπείρου: «Ρίχνουμε τα πάντα σε ένα μεγάλο καλάθι το οποίο ονομάζεται ‘οικονομική συνεργασία’, επενδύσεις, ανθρωπιστική βοήθεια, συμβόλαια» είπε σχετικά ο Χο Ουενπίνγκ, ειδικός επί θεμάτων Αφρικής σε ένα κινεζικό think tank.

Όσον αφορά τους κινδύνους που εγκυμονεί η οικονομική επέκταση στην Αφρική (λόγω των υψηλών βαθμών διαφθοράς), το Πεκίνο έχει λάβει τα μέτρα του, αποφεύγοντας τη «μεσολάβηση» των κυβερνήσεων και χρηματοδοτώντας απευθείας εταιρείες κινεζικών συμφερόντων οι οποίες προβαίνουν σε κατασκευές και επενδύσεις.

«Οι Κινέζοι λένε ‘θα πάρουμε το χρυσό σας και θα χτίσουμε τόσα σχολεία, θα πάρουμε το χαλκό σας και θα χτίσουμε ένα σιδηρόδρομο’» είπε ο Κουάκου Ατουαχένε Γκίμα, από τη Γκάνα, καθηγητής στο China Europe International Business School, συμπληρώνοντας πως «είναι ένας πολύ πιο αποτελεσματικός τρόπος ανάπτυξης του συστήματος από το να δίνεις δάνεια και οικονομική βοήθεια που καταλήγουν στις τσέπες των πολιτικών και άλλων ανθρώπων που τα σπαταλούν».

Η κινεζική αντίληψη περί οικονομικής βοήθειας διαφέρει από την αντίστοιχη δυτική, καθώς η παροχή της δε συνοδεύεται από όρους περί δημοκρατικών αξιών και ανθρωπίνων δικαιωμάτων- ως τμήμα της ευρύτερης κινεζικής πολιτικής περί μη επέμβασης στα εσωτερικά των χωρών- εταίρων.

www.kathimerini.gr